KARDELEN KURTBEY
Abime yakalanmış olmanın utancı mı korkusu mu bilmiyorum... O an asla tepki veremedim. Bir süre Cihan'ın kucağında hareketsiz kaldım. Sonrasında da koltukta kilitlenmiş şekilde oturmaya devam ettim.
Deniz'in yardımıyla odama çıkarken sesimi çıkarmak bir yana kafamı yerden kaldırmak bile benim için mümkün değildi.
Ben hangi akılsızlıkla evin salonunda adamın kucağına çıktım ki? Abimler olmasa bir çalışan görebilirdi... Aklıma geldiği halde neden o an kendimi durduramadım ve anın büyüsüne kapıldım ki?
Cihan'a değil kendime kızıyorum. Daha dirayetli olmam gerekirdi... Kendimi tutmalıydım...
"Gel bir yüzünü yıkayalım" diyen Deniz'in komutlarına uyuyordum.
"Sakin ol, bir şey olmayacak. Başta kızacak ama zamanla o da kabullenecek. Sen kendini üzme..." Deniz bu gibi cümlel
