DENİZ KARA
Çiftlik evine geldiğimizden beri üzerimde bana ait değilmiş gibi duran bir melankoli havası vardı. Sanki pes etmiş gibiydim. Ama ben bu değildim. Ben pes eden tarafta hiçbir zaman olmadım ki.
Ne Gamze ile başımıza gelen olayda, ne Gamze'nin ölümünden sonra, ne vurulduğum gün hastanede gözlerimi tek başıma açtığımda ne babam benim yüzümden felç kaldığında ne de ondan ayrıldığımda...
Ben her zaman yaşamaanın bir yolunu bulmuşumdur. Ayakta kalmanın bir yolunu bulmuşumdur. Şimdi bir korkak gibi sinmek bana göre değil.
Kanepede gözlerimi açtığımda kafamdaki o sesle kendime geldim: 'Aciz misin sen bu kadar?'
Değildim, ben hiçbir zaman aciz olmamıştım. Şimdi de kendimi bırakmayacaktım.
'Hani unutmuştun onu? Neden dengen şaştı yine onu görünce?'
-Dengem falan şaşmadı sadece onu
