Soluğu poliste aldığımız olayın tesiri henüz hala bacaklarıma derin kramplar veriyordu. Mahremimi gözetleyen bu insan bile diyemediğim varlığın, fotoğraf çekme ya da daha fazlasını yapma ihtimali de vardı.
Güçlü müydüm?
Öyle görünmeye çalışıyordum fakat korkudan düşen tansiyonumu toparlamak pek de kolay olmamıştı.
Arabanın koltuğunda geriye bıraktım kendimi.
"Mine Hanım, haliniz pek iyi değil. Diyorum ki direksiyonu kırıp hastaneye geçelim."
"Yok Tevfik. Sağ ol, toparlayacağım kendimi."
Betül'ün endişeli bakışları üzerimdeyken bitap düşen halime acımaya başlamıştım. Öyle bir bakıyordu ki, yürüyen ölüymüşüm gibi ağlamaklıydı.
"Mine Hanım, siz çok zorluğu atlattınız." gözlerini sildi parmak ucuyla. "Eminim ki bunun da üstesinden geleceksiniz. Başınıza tekrar böyle bir şey gelme
