Toplantı bittikten sonra herkes dışarı çıktı ve Ateş bana döndü, hala pişman gibi bakıyordu.
"Dışarda yemek ister misin?" Kafamı iki yana sallayıp ayağa kalktım ve odadan dışarı çıkıp birlikte otoparka doğru ilerledik. Bir an önce eve gidip uyumak istiyordum. Kemerimi takıp arabayı çalıştırması için bekledim ama hala bana bakıyordu.
"Arya.. bak ben öyle demek istemedim.. sinirle..."
"Sorun değil Ateş, bazen insanın içinde yatanları karşısındakine söylemesi gerek. Keşke ağzından kaçırmasaydın da direk söyleseydin. Haklısın çocuk gibi davranıyorum, yalancıyım, güvenini kırdım.. yani kısaca kötü bir sevgiliyim. Ayrıldık işte rahat ol, beni korumak zorunda değilsin. Ailemin yanına bırakabilirsin beni." Ateş kaşlarını çattı.
"Senin yerin benim yanım, birbirimize söz verdik biz."
"Söz verdi
