Ertesi gün babamla birlikte sabah yürüyüşüne çıkmıştık, okul başladığından beri onunla fazla vakit geçirmediğim için hayıflanıp duruyordu. Birlikte sahile inip konuşarak yürümeye başladık. Annem sabah kahvaltısını hazırlamak için evde kalmıştı, daha sonra işlerini halletmek için holdinge geçecekti. Babamla birlikte ne kadar çabalasak da annemi iş aşkından koparamamıştık bir türlü.
"Nasılsın meleğim?" gülümseyerek babama baktım, iyi olduğumu sanmasını istiyordum. Ondan ayrıldıktan sonra üzülüp hastalanmamdan çok korkmuştu, bu yüzden üzerime çok daha fazla düşmeye başlamıştı ama bu durumdan rahatsız olduğumu anlayınca normale dönmüştü. Sırf ondan ayrıldığım için insanların bana üzülüp acımalarını istemiyordum, hayat devam ediyordu. Her şey olacağına varıyordu bir şekilde, kaderin önüne geçe
