Gözlerimi yavaşça aralarken yatağın diğer tarafının boş olduğunu fark etmem çok uzun sürmemişti, kaşlarım anında çatılırken etrafa baktım. Ateş neredeydi? Ayağa kalkıp alt kata indim, hiçbir yerde yoktu. Telefonumdan numarasını tuşlayıp açması için bekledim. Bir saniye.. yatak odamızdan teldfom sesi geliyordu, tekrar yukarı çıkıp telefonunu aldım. Neredeydi bu adam? Saat henüz 10 bile olmamıştı, sıkıntılı bir nefes verip Ozan’ı aradım. İkinci çalışta açmıştı.
“Efendim?” Dedi uykulu sesiyle, sanırım sabahın köründe kızları almaya gitmişti.
“Günaydın Ozan’cım, Bora evde yok ve telefonunu burada bırakmış. Nerede olduğunu bulabilir misin?” Ozan boğazını temizleyip yatakta doğruldu.
“Şey.. bulurum tabi ama.. gelir bence.. yani endişelenmeni gerektiricek bir şey yok.” Kaşlarım dahada çatılır
