2010, EKİM
Derman'ın gidişinin öğle saatinde, şiddetli bir kanama ile hastaneye kaldırıldım. Bu defa durum daha ciddiydi. Neşe'den Salih Amca'ya kadar herkes başıma ne geldiğini biliyordu artık. Hastane de kontrol altında tutulacağım günler başladı. Bebeğin durumu kritikti... Her gün ölümü ile yüzleşiyordum. Onu kaybetmekle... Aslında bir hissizliğin karşılığı olan kendi canımın bir parçası olan bebeğimin kabulleniş günleri oldu o günler benim için. Sebepsiz yere onu gizleyip, bir yandan da reddederken aslında bir yandan da tutunduğumu gördüm. Gülten Teyze, ısrarlı bir şekilde babasından gizleyerek hata yaptığımı söylüyordu söylemesine ama bu konuda kararım katiydi. Derman'a bugün söylesem, bugün tasını tarağını toplar bir daha da beni dinlemezdi. Benim için yaptıklarının bizi soktuğu hal
