Sabah olduğunda annemin o bildik kahkahasına uyandığımda net anladığım bir durum vardı; o da, annemin bu hallerini hiç özlememiş olduğumdu. Neşe'yi kendi yatağının aşinalığında uyanmış halde bulmama rağmen, küçük bir çocuk oluşuna tezat bir bilgelikle gözleri açık tavanı izliyordu. Onun yaşında bir çocuk, uykusundan uyanıp ne düşünürdü ki? Farkındalıkla yutkundum. Bir türlü ait olduğumuz bir yer yoktu ve biz o eve de ait değildik. Evin sınırlarının anneme ait oluşu bile aitliğe yetmiyordu. "Beni tekrar yurda gönderirse ona kızarsın diğ mi apa?" Uyandığımı fark edip de mi sormuştu? Bunu anlayamadan fırladım yerimden. Küçük kardeşime sarıldığımda onu bir daha bırakmamın imkânsız olduğunu, kimsenin onu benden ayırmaya gücünün yetmeyeceğin fısıldadım. Hayatta benim varlığımla güç bulan tek ins
