Korhan’ın dudaklarını kıpırdattığını fark ettim ama ne dediğini duyamadım. Böyle işlevimi kaybetmişken kendimi oldukça boş hissediyordum. Korhan dudaklarını dudaklarımın üzerine getirerek gözlerimin içine baktı.
“Sana bildiğim tek doğruyu söylerim üvercinka. Yandığım biri var. O da sensin.”
Onca ağlayışım boşuna mıydı yani? Tutku’nun sözleri, yemeğe birlikte gittiklerini düşünmem ve onu sadakatsizmişim gibi algılamam… Aslında benim suçum değildi. Korhan o kadını kendinden uzaklaştırabilirdi.
“Ama tüm bu olanlar?” diye mırıldandığımda dudaklarından farksız olan baş parmağını alt dudağımın üzerine yerleştirerek beni susturduğunda çoktan parmağının sıcaklığından nefesim kesilmişti bile.
“Şştt, biliyorum aklında çok soru var. Her şeyi anlatacağım sana.” Anlatmasını istiyordum. Neden gelmed
