Bir şehir efsanesine göre sevdiğin insanlarla vakit geçirdikten sonra onsuz zamanlar hiç geçmezmiş.
Gerçekten de öyleydi.
Geçmiyordu.
“Artık ayaklarının üzerinde duracak kadar güçlü bir kadınsın üvercinka. Benim kadınımsın ve şimdi bir üvercinkaya yakışacak bir şekilde uç.”
O sözleri bana nasıl söyleyebilmişti? Canım ne kadar yanacağını bilmiyor muydu ki? Neden bana öyle davranmıştı?
O an sanki karşımda sevdiğim adam yoktu. Benim tanıdığım Korhan değildi.
Ben bu hayatta sevdiğim iki adam tarafından darbe yemiştim.
Ben, artık kaldıramıyordum. Belki sebepsiz yere belki bir sürü nedenle….İnsanlar neden beni bu koca dünyaya sığdıramıyordu? Milyonlarca soluklar uçuşuyordu havada onca insan bir soluğuma mı takılmıştı?
Ben bu dünyaya sığamamıştım.
Sığdıramamıştım kendimi.
Yatağın üzeri
