Şirin;
Deniz sürekli bana bakıp göz kırpıyordu. Yemek boyu karşımda oturmuş ve bakışlarını üzerimden almamıştı. Buradaki insanların aramızdaki şeyi anlamasını istemiyordum. Utanıyordum. Birkaç kez tekmelemiştim ama yetmemişti.
Yemekten sonra herkes bir tarafa yöneldiğinde beni bahçede bir odaya sokup kapıyı kapatmıştı. Ardından kollarını sıkıca sarmıştı. "Hoş geldin." gülümseyerek sarılmasına karşılık verdim. "Hoş buldum." "Özlemişim." utanarak kafamı boynuna gömdüm. "Daha dün görüştük. 24 saat bile olmadı." "Sensiz zaman geçmiyor. Eğlenemiyorum." "Ya, utandırma beni." "Gerçekleri söylüyorum." "Abartıyorsun." boynumu öpüp uzaklaştı. "Abartmaktan oldukça uzağım. Anneme sor, dünden beri yanına gelmemek için zor tutuyorum kendimi." "A-annene söyledin mi bizi?" panik olmuştum. Yüzü düştü. "
