Maraz;
Algı'nın kalkmasına yardımcı olduktan sonra tekerlekli sandalyeye oturttum. "Maraz, yürüyebilirim." cevap vermeden sürmeye başladım. Odadan çıkıp asansöre bindiğimizde heyecanlıydım. Bugün Algı'nın doğum günüydü. 14 gündür hastanedeydik. Bugün Eylül'ün 16'sıydı. Kızlar evde hazırlık yapıyorlardı. Algı'ya sürpriz olacaktı. Kızlar onun arkadaşlarını çağırmıştı. Bahçede hem iyileşmesini hem de doğum gününü kutlayacaktık. Algı en son kan verildiği günden beri gülmüyordu. Konuşmuyor, yemek dahi yemiyordu. Zorla bir şeyler yedirmeye çalışıyorduk. Çok çabuk sinirleniyordu. Bazen durduk yere ağlıyordu. Doktorlar çok üstüne gitmememiz gerektiğini söyleyip duruyorlardı. Ağlayınca kollarımın arasına alıp sımsıkı sarmak istiyordum. Ama o zamanlarda bir şeyler fırlattığı için pek mümkün olmuyor
