İnsan hep var olmayı yeğledi. Birileri onları güzel ansın yıllar sonra bile unutulmasınlar diye uğraşıp durdular. Zümra, insanlar için değil Devran için unutulmaz olmak istedi. Hayatı boyunca ona attığı kazığı ve o kazığı aynı şekilde geri yiyişini unutmamalıydı.
Çok iyi hazırlandı. Bu intikam savaşında kendini bir kez deneyecek ona gerçekten bir şey hissedip hissetmediğini anlayacaktı.
Arabasını, yıkıldığı evin yolunda sürerken telefonu çaldı. Cevapladığında Kartal “Yolda mısın?” dediğinde keskin bir virajı döndü.
“On dakikaya varmış olurum.”
“Zümra.”
“Sus Kartal. Bu gecenin sabahında her şey bitmiş olacak.”
“Sonra?”
“Sonrası yine yollar.”
Derin bir soluk alan adam daha önce de söylediği ne varsa yeniledi.
“Gitmesen?”
“Kartal, yemin ediyorum ben bıktım sen bıkm
