BEGÜM’DEN…
“Babacığım” dedim.
“Prensesim?” dedi.
“Bir babanın prensesi olmak ne güzelmiş” dedim Kıkırdamama engel olamıyordum.
“Sen sadece benim değil geri dönmeni bekleyenlerin de prensesisin güzel kızım”.
“Biliyor musun babacığım bu kadar şanslı olacağımı düşünmemiştim. Yani ne bileyim evlendiğim adamın beni böyle seveceğini. Ailesinin beni bağrına basacağını. Hayatımın bir huzur evinde geçeceğini düşünürdüm” dedim.
Gülümsedi. Aynı Tan’a benziyordu gülümsemesi.
“Sen kendi değerini bilmiyorsun güzel kızım. Olman gereken yer burası değil daha yapacakların bitmedi” dedi.
Ne yapacaktım ki ben? Zaten Gülten vurulmuştu. Peki Sultan’ın neden sesi çıkmıyordu.
“Bak” dedi yeniden gösterdiği yere baktım. Kocam sanki yıllar geçmişte çökmüş gibi görünüyordu.
Benim oğlum senin kalbinde güzel
