İz'in sıcak nefesinin tenine dağıldığını hissederken "Yapma, yalvarırım," diye fısıldadı. Adam derin nefesler almaya ve aldığı nefesleri ağır ağır bırakmaya devam ediyordu. Kokusunu içine çekiyor olmalıydı. Gözlerini kapatarak başını iyice geriye atarken şansını yeniden denedi Sare. "Yapma bunu bana."
Derin bir nefes alırken başını sert zemine iyice yasladı. Allah aşkına, burada ne işi vardı, ne yapıyordu? Yani, gerçekten... İnce bir çatlağın, İz'in dudakları altındaki noktadan başlayarak yavaş yavaş tüm ruhunu sarmaya başladığını hissediyordu. Sare, adamın ona bunu yapmasına izin veremezdi; ruhunu atlas bir halı gibi İz'in ayaklarının altına seremezdi; kendini onun ellerine bırakamazdı. Benliğinden damıttığı birkaç katre öz ile İz'in ruhuna damlayamazdı. Diyelim ki yaptı; bu, katran koyu
