ARJİN
Berzah’ın poposunun üstüne pat diye çöküşünü gördüğüm an, içimdeki sıkışma bir anlığına dağıldı. Kahkahamı tutmasam belki de gözümden yaş gelecekti. Gül’ün ve Nazan’ın kıkırdamalarıyla ortam gevşerken ben yüzüme zorla bir ciddiyet yerleştirip içimden bastırıyordum.
Ama asıl bomba Ferman’dı. Adam hiçbir şey yapmamış gibi kenarda duruyor ama gözleri konuşuyordu. Yalancı bir ifadesi vardı ama ben tanıyordum onu, çok iyi tanıyordum. O sandalyeye onun bir şeyler yaptığına kalıbımı basabilirdim. Sinsice keyiflenmişti, kendini ele vermeyecek kadar ustaydı ama gözlerinin kenarında o zafer kıvrımı vardı. “Demek ki sen de benden aşağı değilsin Ferman. Sen de kıskanıyorsun.” dedim içimden. Bu fark edilmeden yaşanacak bir sevinçti.
Kadehimi dudaklarıma götürdüm, ama içmedim. Sadece elimde tut
