FERMAN
İki gün. Arjin’i sakinleştirmek, ona ve içimdeki minik mucizeye odaklanmak için iki tam gün. Ona söz vermiştim. Ama o depodaki pislik, aklımın bir köşesinde sürekli kanayan bir yara gibiydi. Cevriye Teyze, Ahuzar’ı birkaç kez sorduğunda, yüzümde hiçbir şey belli etmeden, “Bağ evini temizletmeye gönderdim, biraz işi var,” demiştim. Yalanın tadı, ağzımda acı bir metalik tat bırakmıştı. Ama henüz hazır değildim. Tüm aileyi yerle bir edecek bir fırtınayı, Arjin hamileliğinin bu hassas döneminde kopartamazdım.
Şimdi ise zamanı gelmişti. Arjin, annesiyle birlikte konağın bahçesinde, güneşin altında çay içiyor, biraz olsun normal bir hayatın hayalini kuruyorlardı. Ben ise, kollarımı sıvayarak, konağın arka tarafındaki ıssız depoya doğru yürüyordum. Her adımda, içimdeki öfke ve ihanet acı
