Bölüm 6 "Kafes"
Boş koridorun bir ucuna koşarken takipçi adını verdiğim o varlıkta benimle geliyordu. Ne yöne koşarsam koşayım, hangi hızda koşarsam koşayım peşimi bırakmamaya kararlıydı. Yine de peşimi bırakması için koşuyor, durup yüzleşmeye de ölesiye korkuyordum. Bir kaç basit güçten oluşan hayatım için bu kadarı fazla geliyordu.
Okul'dan çıkıp ıssız ormana doğru koştuğumu fark edemeyecek kadar kaybetmiştim kendimi. Nefesim kesilene dek, adım atmaya halim kalmayana dek, yorgunluktan ölecek durma gelene dek koştum. Amacı beni delirtmek ise çoktan başarmıştı. Göğüsüm hızla inip kalkarken bacaklarımda daha fazla koşacak güç bulamamış ve bir ağacın yanına yığılıp kalmıştım.
Etrafıma baktım hala nefes nefeseyken. Hava kararmak üzereydi. Ağaçlar o kadar yüksekti ki gökyüzü neredeyse zor
