Boşanmıştım!
Bitmişti işte... Günlerdir beni, bir halat boynuma sarılmış gibi boğan evlilik prangası, çözülmüştü. Günlerdir, diyordum çünkü bundan bir hafta öncesine kadar Ender tarafından sevildiğimi sanıyordum. Bu öyle bir düğümdü ki, bir sefer fark edildiğinde gerisi çorap söküğü gibi geliyordu.
Kollarımı oğluma sararak bütün sıcaklığımla kucakladım.
"Anne..." diye mırıldandı kulağıma doğru. "Babam bize doğru geliyor."
Ayağa kalkıp başımı geriye çevirdiğimde, merdivenlerden yalpalayarak inen Ender'in bize geldiğini değil... Adeta koştuğunu gördüm. Milhan eteğime sarıldı. Onu geriye doğru alıp kaşlarımı çatarak baktım Ender'e.
"Uzak dur bizden. Onu korkutuyorsun!"
"Oğlumu ver!" diyerek bir anda Milhan'ın koluna uzandı.
Başta kurtarsam da ikinci hamlesinde başarılı olamadım.
"
