Hayatımın hiçbir döneminde kendimi bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Çaresiz olduğum dönemler çoktu fakat bu kadar değildi. En büyük eksikliğimin henüz bir çocukken annesizlik olduğunu düşünürdüm ve koşup anneme sarılamadığım için çaresiz hissederdim.
O zamanlar koşar babama sarılırdım ve eksikliği gidermeye çalışırdım. Ama şu an sarılacak kimsem yoktu. Babama gider ağlaya ağlaya annemi istediğimi söyledim. Şu an içimdekileri anlatacak kimsem yoktu. Zamanı geriye almak istediğimi ve bu lanet adaya hiç adım atmamak istediğimi söyleyecek kimsem yoktu.
Hep çok melez olduğum için eksik kalmamak adına çok çalışırdım ve bu yüzden çok güçlü olduğumu düşünürdüm. Bu tamamen bir yalanmış. Lanet genlerim yüzünden zaten güçlüymüşüm.
Ve bu gücüm beni kendine aşık edilen bir caris tarafından kullanılı
