"Evet, ben seni hep böyle gözetleyeceğim," dedi Poyraz, muzipçe gülerek. Lavinya'nın parlak turuncu saçlarını süzerken, kızın hayatına güneş misali doğabilecek kapasiteye sahip olduğunu kısa sürede anlamıştı. Lavinya'nın yüzünde hem bir şaşkınlık hem de bir miktar endişe vardı. "İşe göndermedin. Babam 'ne' dediyse 'ne' bile aramadı. Annem arada arıyor ama keyfi yerinde. Nesin sen, büyücü falan mı?" diye sordu.
Poyraz, elini Lavinya'nın yanağına koydu ve "Ben neyi nasıl istersem öyle olur. Babanı ikna etmek çok zor olmadı. Annen ise iki iltifata kandı. Kardeşin zaten okul derdinde. Abinin çok da umrunda değil. Ki olsa da bana konuşamaz. Sen neden keyfine bakmak yerine sürekli endişelisin, hayatım?" dedi.
Lavinya, duydukları karşısında geriye yaslanıp düşündü. Belki de artık yanında kendis
