"Bak şimdi koş o evin kapısına bırak bu poşeti tamam mı? Sonrada hemen koşarak kaç. Hemen! Burada bekliyorum seni."
Çocuk defalarca kez tamam dense de ben yin de işimi sağlama almak adına bir kaç kez daha tembihledim. Giray Bey'in jestini karşılıksız bırakmak istemedim. Aslında zaten yapacaktım ama çorba olayı olunca ertelemedim diyelim.
Poşeti bırakıp koşa koşa gelen çocuk nefes nefese kalmıştı.
"Tamam abla." Dedi nefesini düzenlemeye çalışırken "hadi şimdi sen tut sözünü. Ver bakalım ben 10 lirayı."
Çantamdan çıkarttığım 10 lirayı ona uzattıktan sonra ensesinden kavrayarak yürümeye başladık.
"Aferin lan Kerem. En çok seni seviyorum mahallede."
"Dünde bakkala yolladın diye Ali'ye aynısını demişsin ama. Sen de var ya az yağcı değilsin."
Bunları mı konuşuyorsunuz siz kendi aranızda?
