Ayşe Hanım, karşısında **hıçkıra hıçkıra ağlayan** Henri'yi izlerken derin bir nefes aldı. **Vicdanı sızlıyordu.** Bu adamın yaptığı kötülükler, sebep olduğu acılar bir yana, **oğlu Ali’nin ölümü bile onun ellerindeydi.** Ancak Ayşe Hanım, **gerçeklerin değişmeyeceğini biliyordu.** **Ne yaparsa yapsın, ne kadar öfkelenirse öfkelensin, Ali geri gelmeyecekti.**
O an, **kalbindeki öfkenin yerini bir annenin şefkati aldı.** Derin bir iç çekerek kafasını hafifçe sağa sola salladı. **Kendi kendine, "İntikam hiçbir şeyi geri getirmez,"** diye düşündü. Ardından **sesini yumuşatarak ama kararlı bir şekilde Fatmanur’a seslendi:**
— **“Fatmanur Hanım, torunum küçük Isabelle’yi getirin.”**
Fatmanur, başını hafifçe eğerek içerideki odadan ayrıldı. **Az sonra, kollarında narin bir bebekle geri
