Süleyman, evine gitmek istemişti ama İstanbul’un dar, birbirine benzeyen sokaklarında yolunu kaybetmişti. Hava kararmaya başlamış, yorgunluğu omuzlarına çökmüştü. Ayakları onu nereye götürdüğünü bilmeden ilerledi ve en sonunda köşe başındaki küçük bir kahvehaneyi fark etti. İçeriden hafif bir sohbet uğultusu yükseliyordu, pencerelerden sarı sıcak bir ışık taşıyordu. Üşüyen ellerini ovuşturdu ve yavaşça içeri girdi.
Mekânda oturan birkaç kişi, yeni gelen bu yabancıya kısa bir bakış attıktan sonra kendi sohbetlerine döndü. Kahveci, Süleyman’ın yorgun hâlini fark edince hiç soru sormadan bir bardak sıcak çay getirdi. Süleyman, kırık dökük Türkçesiyle başını hafifçe eğerek teşekkür etti. Çaydan yükselen sıcak buhar yüzüne vururken derin bir nefes aldı. Yorgundu ama içinde garip bir huzur vard
