2 hafta sonra
"Ya Eymen!"
Kahkaha atarak bahçenin arka tarafına doğru koşmaya devam ettim. Çıplak ayaklarım soğuk çimlere her değdiğinde içim ürperse de hızımı arttırdım. Eymen evden fırladığı gibi bir avuç un ile bana doğru gelmeye başladı.
"Benden kaçışın yok karıcığım!"
Arkamdan seslenişini umursamadan evin etrafındaki birinci tutumu bitirmiş, ikinci turuma başlamıştım bile. Üstüm başım zaten un olmuşken, yüzüme de yemek istemezdim. Hele saçıma asla!
"Biz daha evlenmedik beyefendi!" diye bağırdım gülerek.
Yaklaşık dört gün önce, aklımın ve hayâlimin alamayacağı bir evlilik teklifi almıştım Eymen'den. Sonu biraz soğuk bitmişti ama değmişti. Kıyıda topuklu ayakkabının gazabına uğrayıp, düşme korkusuyla Eymen'in koluna tutunmuş ve ikimizi de denizin soğuk sularına atmıştım maalesef.
