"Ya gelme artık bir sal beni yeter be!"
Neredeyse yarım saattir kaçıyordum Eymen'den. Dizlerim öyle ağrıyordu ki, bir saniyeliğine dursam bir daha kıpırdatamazmışım gibi geliyor. Ne ben duruyordum, ne de Eymen pes ediyordu. Bir yandan beni kovalıyor, diğer yandan geleceğimiz ile ilgili şeyler söylüyordu. Şizofren diye boşuna demiyorum işte.
"Güzelim bir düşünsene!" diye seslendi bana. Soldaki sokağa sapıp koşmaya devam ettim. O da peşimden gelmeye devam etti. "Sen, ben, çocuklarımız. Hep beraber tatile çıkıyormuşuz. Sen yine çok güzelsin."
"İlgilenmiyorum!"
Allah'ım ne olur kurtar beni ya!
"Ama ileride böyle demeyeceksin."
"Diyeceğim!"
"Demeyeceksin!"
"Diyeceğim!" diye bağırıp durdum ve sinirle ona döndüm.
Nefes nefese kalmış bir şekilde yanıma geldi. Göğsüm hızla inip kalkıyordu.
