Etrafımdaki mutluluk dalgası tüm bedenimi sarmıştı. Babam yanımdan uzaklaşırken, gözyaşlarımı sildim ve derin bir nefes aldım. O an kalabalığın içinde Ecevit’in el çırparak ortaya geçtiğini gördüm. Nagihan da gülerek onun peşinden koşuyordu. Birbirlerine laf atıyor, sanki uzun zamandır beklenen bu düğün onlarınmış gibi ortalığı neşeye boğuyorlardı.
Bunun nedeni ise bizim tamamen mutlu olmamız içinde. Mükemmel insanlardı. Onlar gibi dostum olduğu için çok mutluyum.
“E hadi Sevilay, bekliyoruz seni. Bütün gün orada durmayacaksın,” değil mi diye bağırdı Nagihan kollarını iki yana açarak.
Hüzünlü ve durgun hissediyordum. Silkelenmem gerekiyordu. Elini sırtıma bastıran Vladimir, “Hadi güzelim,” dedi yumuşak bir sesle. “En yakın dostlarımızı ortada bırakmayalım.”
Elimi tuttuğunda kısa bir a
