Evran Bey ile aramızda geçen o yoğun anının üzerinden neredeyse yarım saat geçmişti fakat ben, hâlâ o anların etkisinden kurtulamamıştım. Gözlerimin içine bakıp ona söz vermemi istemesi beni derinden etkilemişti. Ufak bir nefes alıp kaçamak gözlerle ona baktım.
Hemen karşımda oturmuş ödevimi inceliyordu ben ise zihnimin girdabına düşmüştüm. Alp ve Berker'in bitmek bilmeyen kavgaları da durumumu daha beter hale getiriyordu. Bu yüzden Evran Beyin önerilerini bile doğru düzgün dinleyemiyor sözlerini anlayamıyordum. Sadece beğendiğine dair söylediği sözleri işitmiştim. Gerisini anlamak için kafamı toplamaya çalışsam da nafileydi. Zor bir gün geçirmiştim ve tek istediğim yatağıma girip uzun süre çıkmamaktı.
"Sühan?"
Bakışlarımı masadan çekip adımı seslenen Evran Beye çevirdim.
"Efendim?"
