Bedenler kavuşunca ruhun eksik parçasının tamamlandığını Evran ile beraber öğrendim. Kalbimin eksik parçasının, onun adı olduğunu artık biliyordum. Onu seviyordum, hayatımda kimseyi sevmediğim kadar... Bu sayede Alp'i bile anlar olmuştum. Beni sevmesine rağmen neden arkadaş olduğunu daha önce hiç anlamamıştım ama şimdi anlıyordum.
Hafifçe iç çektim, korkuyordum. Kalbim açık hedef halindeydi, iki gün önce yaşadıklarımızdan sonra özellikle... Dudaklarımda ufak bir gülümseme oluştuğunda saçlarımla oynuyordum.
Artık birbirimize aittik.
Alt dudağımı ağzımın içine yuvarladım. Her şeye rağmen mutlu ve huzurluydum. Onu özlemiştim, bakışlarım çalışma odasındaki saate kaydı. Birazdan eve gelirdi. İki gündür onda kalıyordum. Bu süreçte ona o kadar çok alışmıştım ki bugün şirkete gitmek için evd
