Göğsümde bir şeyler can çekişiyordu. Acısı öyle büyüktü ki her yanım ağrıyordu. Ruhen ve bedenen hasta olmuş gibi hissediyordum. Saatlerdir yatağıma uzanmış olanları düşünüyordum. Gördüğüm fotoğraf, zihnime paslı bir çiviyle kazınmıştı. Gözümü kapattığım an, Evran ve o kadının görüntüsü gözlerimin önünde beliriyordu. Bu çok canımı acıtıyordu. Küçükken bir köpeğim vardı ve trafik kazasında ölmüştü. En son o zaman bu kadar çok üzülmüştüm. Sanki birini kaybetmiştim ama o biri, öyle önemli bir parçamdı ki bir organımı koparıp atmış gibiydim. Burnumu çekerken telefonum belki otuzuncu kez çaldı.
Elime alıp boş gözlerle Evran'ın ekranda yanıp sönen adıma baktım. Telefon bir süre sonra kapandığında kırk cevapsız çağrı olduğunu gördüm. Böyle ısrarcı olması beni daha kötü bir ruh haline sokuyordu.
