Bir binanın önünde durduğumuzda gün batmak üzereydi. Günün yorgunluğu üzerimde, ne için onca trafiği çektiğimi bilmeden, şehrin bu yüzüne ne diye gelmiştik, kim bilir? Arabadan indi Mehmet, demek ki dedim, ben de inmeliyim. Kapıya yönelmiştim ki yetişip açtı kapıyı. Ilık bir sonbahar rüzgarı vurdu yüzüme, durduğumuz noktadan gördüğüm denizden taşındı geldi.
"Burayı hatırlıyor musun?" Etrafıma bakındım. Kentsel dönüşümün değiştirdiği her yer sırıtarak bakıyordu bana.
"Zengin semtlerini hatırlayacak kadar zengin olamadım." Bir nevi var yemezdik biz Mahmut'la. Zamanında Antep'ten gelen para hesaplarımızda çocuklarımızın geleceği için bizi beklerken biz ortalama bir hayatla mesut olduğumuzu iddia ediyorduk.
"Hesap cüzdanına bak istersen." Tuttu elimden.
"Orada bana ait tek lira yok." Israr
