Anlattı da anlattı Güneş. Yerinde bir oturup bir kalktı, doğru düzgün yemedi bile önündekini. Hayalleri, oyunları, filmleri uzadı gitti. Mahmut o haline alışkın yerken dinledi ama Mehmet de oğlu gibi pek yiyemeden dinledi onu hayretler içinde. En sonunda da "Doydum ben," dedi Güneş. "Hadi kalk sen de." tuttu Mehmet'in kolundan.
"Ee ben doymadım ki?"
"Ama geç kalıyoruz."
"Bir yere mi gidecektik?"
"Dün demiştin ya, seni vahşi hayvan parkına götürürüm diye."
"Akşamüzeri gitsek, güneş geçer başına."
"Aa, çok mızıkçısın ama sen."
"Değilim, söz verdim, tutacağım. Akşam gidelim, öncesinde annenle işimiz var zaten, bir yere gidip geleceğiz."
"Sözünü tutmazsan küserim ama."
"Ben senin küsmene dayanamam, o yüzden merak etme, sen amcanla kal gelip alacağım seni."
"Arabayla mı?"
"Benim ar
