Olaylı günün ardından tam bir hafta geçmişti. Savaş’la aramıza sanki o günden sonra bir soğukluk girmişti. Bu hafta beni dükkana sadece üç kez çağırmıştı. Aklım onda kaldığı için okulda olan zorbalıkları fazla umursamadım.
Yalnızca Savaş’ı düşündüğüm bir hafta olmuştu.
Tüm gerçek açığa çıktığı için artık beni partilere çağırmak zorunda değildi. Herkesin önünde sevgiliymişiz gibi davranmayacaktık. Artık Savaş’la neysek olarak gözükmeye devam edecektik.
Bu durum içten içe beni hüzünlendiriyordu. Evet, oyun bitmişti ancak ben rolden çıkamıyordum…
Daha doğrusu çıkmak istemiyordum…
Sevinmem gerekmez miydi? Artık özgürdüm ve asosyalliğimi doyasıya yaşayıp depresyonuma kaldığım yerden devam edebilirdim.
Geniş, boydan penceremin kenarındaki çıkıntıya oturmuş, dizlerimi kendime doğru çekerek
