O akşam babamla yalnız konuşma fırsatımız olmamıştı. Annemle ablam her fırsatta babamın ağzına düşecekmiş gibi yakın davranıyor, bir şeyi daha istemeden yerine getiriyorlardı.
Garipsesem de üzerinde daha fazla durmamaya karar verdim. Durduğum takdirde aklıma kaybedecektim.
Ertesi hafta olduğunda dükkana doğru yürüyordum. Kapıyı ittirip içeriye girdiğimde Savaş telefonla konuşuyordu. Çantamı çıkartıp mutfağa doğru geçecekken Savaş oturmam için koltuğu işaret etti.
Yumuşak koltuğa oturup ona baktığımda kafasını onaylar anlamda salladı ve “tamam, akşam haberleşiriz.” Deyip telefonu kapattı.
Ne diyeceğinden daha çok kiminle konuştuğunu merak ediyordum.
“Ne oldu?”
İç çekerek dirseklerini masaya yasladı. Bir şey isteyecekti. Nedense rahatsız olacağım bir şey olduğunu düşünerek gerildim.
