Asya
Dün gece ağlayarak uyuduğum için acıyan gözlerimi zorlukla araladım. Birkaç saniye etrafıma bakındıktan sonra günün çok da yaşamaya değer olmadığını fark edip gözlerimi geri kapattım.
Bütün gün bu yataktan çıkmadan uyumak istiyordum.
Uyumak, uyumak ve bir daha uyanmamak..
İnsanın acılarının hayatıyla birlikte son bulacağına inanması çok acıydı. Her ne kadar kendi canıma kıyma sürecini atlatmış olsam da doğal yollu erken ölüme hala daha karşı değildim.
Umutla başladığım her günüm ölme isteğiyle sonlanıyordu. Artık yaşamaya halim bile kalmamıştı. Yorulmuştum, yılmıştım, usanmıştım..
Gözlerimi yeniden açıp bu sefer tavana diktim. Bu beyaz tavan daima beni düşüncelerimle yüzleştiriyordu.
Yitip biten hayatımdan sonra yine sona yaklaştığımı hissediyordum. Bu da bir çeşit zulüm deği
