Asya
Hastaneden eve kadar tüm yol boyunca kaybettiğim hayatımı düşünüp durmuştum. Kendimi bu durumun içine öyle sıkışmış hissediyordum ki, bundan sonra ne yapacağımı bilemiyor, önümü asla göremiyordum. Nefes alıyordum ama yaşamıyordum. İlk günlerdeki gibi şiddetle ölmeyi arzulamıyordum ama yaşamaya nasıl devam edeceğimi de bilmiyordum. En önemlisi de hala yaşayabilecek kadar gücüm var mıydı, o bile meçhuldü.
Yanımda hayatımı cehenneme çeviren adamdan başka kimse yoktu. İşin en kötü tarafı, benim artık şu koca dünyada ondan başka hiç kimsem yoktu.
Onun benim herhangi bir şeyim olması düşüncesini kesinlikle reddediyordum ama başka bir seçeneğim de kalmamıştı.
Ailemi tek bir dakikada kaybetmiştim. Babam beni doğduğum günden beri pek sevmezdi biliyordum ama yine de onun kızıydım sonuçta;
