NOT: Bu bir Meva-Yavuz bölümüdür.
Meva
Arkamı döndüğüm gibi sert adımlarımla eve girdim. Kapıyı çarparak kapattığımda etrafımda hıncımı çıkaracak bir şey aradım. Girişteki ayna bana göz kırparken elime geçen ilk bibloyu üzerine fırlattım. Ayna paramparça olmuştu ama içimdeki yangın bir gram sönmemişti.
Gözyaşlarım gözümden bir bir akarken hızla odama çıktım. Nefret ediyordum bu hayattan! Her şey o kadar b.ktandı ki, elimle parçalamak istiyordum.
Kendimi yere attım. Hıçkıra hıçkıra ağladım. Bu nasıl bir sınavdı? Nasıl bir aşktı? Bir insanın yüreği en fazla ne kadar yanabilirdi? Bunun bir sınırı olmaz mıydı?
Bir insan, başka bir insanı nasıl bu kadar deli sevebilirdi ve bir insan, başka bir insana nasıl bu kadar kör olabilirdi?
Avaz avaz ağladım. Senelerin hıncını çıkartırcasına, göz
