Asya
Bol gözyaşı ve acıyla geçen ızdırap dolu gecenin ardından gözlerimi yeni bir güne değil zifiri karanlığa açtım. Artık aydınlık bana çok uzaktı.
Dün gece olanlar zihnime üşüştükçe çaresizliğim boyut atlıyordu sanki. Bozo'nun ağzından çıkan her bir cümle yüreğimi deşiyordu.
Acıyordum.
Kanıyordum.
Kalbim paramparça edilmişti.
Sadece bir ay öncesine gitmek, sonsuza kadar Malatya'da kalmak istiyordum. Bütün gün ders çalışmak, Selvi teyzenin böreklerini yemek ama aynı zamanda kilo alacağım diye de endişelenmek istiyordum.
Sevdiğim adamı özlemek, çok özlemek ama onun tarafından yaralanmamak istiyordum.
Kapının kilitli olduğunu biliyordum. Gerçi olmasa da bir şey fark etmezdi. Çıkıp gitsem, gidecek yerim yoktu; kalsam, artık kalacak yerim de yoktu. Bozo bana günler önce sen yoksan o
