Esmer Zaimoğlu
Yatağın kenarına oturdum, terini alnından silmek için hemen bir havlu buldum. O sırada yarı baygın haldeki Devran aniden hareketlendi. Sıcak, ateşli eli bileğimi kavradı. Kavrayışı güçsüzdü ama acil bir ihtiyaçla sıkıyordu beni. Gözlerini zorlukla araladı, bulanık bir şekilde bana baktı. Yüzünde ateşin verdiği bir kızarma ve şaşkınlık vardı.
“Geldin...” diye fısıldadı kuru ve çatlak sesiyle. Ama o iki kelimede derinlerde bir yerlerde, bir rahatlama ve... Evet, küçük bir mutluluk vardı.
İçim burkuldu. Bileğimi onun avcundan çekmeye çalışmadım. Onun yerine, diğer elimle onun sıcak elini üstten kapattım.
“Gelmesem mutlu mu olurdun?” diye sordum, sesimi olabildiğince yumuşak tutmaya çalışarak. Yüzümde buruk bir tebessüm vardı. “Seni bu halde bırakmayı bekleme benden.”
Devr
