Peşimden o kadar koşmuştu ki, beni sevdiğini bildiğim halde yine bana kanıtlamıştı, şimdi o benim vereceğim cevabı beklerken kollarımı boynuna dolamamla cevabını almıştı.
Çömeldiği yerden kalktı ve ellerini belime koyarak beni yukarı kaldırdı, kahkaha attım. Neredeyse kasım ayına girecektik ve Rüzgar bu soğuğa rağmen bunlarla uğraşmıştı.
Hala kucağındayken kafasını boyun girintime soktu, kokumu içine çektiğinde bende ellerimi saçlarına daldırdım.
Bir daha ayrılmak mı? Asla!
Kafası hala boynumda iken "Çok özlemişim" diye mırıldandığında titrek sesimle konuştum. "Bende çok özlemişim" bu kadar ayrı kalmak iyi gelmemişti. Aksine daha kötü olmuştu.
Birbirimize sarılı bir şekilde saniyelerce, dakikalarca durduk. Sustuk, konuşmadık. Bizim varlığımız bile birbirimize yeterdi. Rüzgar ben ku
