Zehra’nın telefonu açıp fotoğrafı bulması ne kadar sürmüştü bilmiyorum ama benim ömrümden ömür gitti. Onu bir kez daha görebilecek olma ihtimali kalbimin ritmini bozmuştu. Evet korkuyordum ama merakım daha baskın geliyordu. Fakat Zehra fotoğrafı açıp da telefonu elime doğru uzatınca onu görmek için henüz hazır olmadığımı fark ettim. Hayır, önce bazı sorularıma cevap almam gerekiyordu. Telefonu elinden alıp masanın üzerine bırakınca Zehra çok şaşırdı.
“Bakmayacak mısın?”
“Belki birazdan ama önce öğrenmek istediğim bazı şeyler var.” deyince kaşlarını kaldırdı Zehra. Bütün dikkatini bana verdi. Muhtemelen benden böyle olgun bir tavır beklemiyordu. Onu şaşırtmayı seviyordum.
“Nasıl oldu? Yani onu nasıl buldun?”
“Ben onu bulmadım. O kısım biraz karışık.” deyince ellerimi çenemin altında k
