~Laura~
Gidiyorum annemle, babamla ve aşkımın meyvesi kızımızla. Ama aklım, kalbim onda kaldı benim. Çok kötüyüm, çok! Nasıl bırakabildim ben onu? Daha ona yaşatacaklarım vardı benim? Delirtecektim, çıldırtacaktım onu, ben her yaptığımla. Daha içim soğumadı ki benim! Aldatmasının acısını şöyle keyifle çıkaramadım daha ondan ben! Var mı öyle kolay kurtulmak benden?
Gitmek istemiyorum daha fazla bu ışıklı yolda. Bırakamam ben onu. Küste olsam, kızgında olsam yalnız bırakamam ben onu.
Duruyorum bir anda. Annem, babam, çocuğum da duruyor benimle. Ve bir ses geliyor ışıkların içinden. " bu kadar çok mu seviyorsun onu?" Bilmem, söylememe gerek varmı ki?" Konuşmalı, cevap vermeliyim biliyorum ama tutuldu dilim. Dilim konuşamazken, sızlayan, ağlayan kalbim cevap verdi, "evet, çok seviyoruz bi
