~Laura~
Gözlerim, istem dışı yaratığın, şüpheyle kısılmış gözleriyle buluştu ve her iki adamda aynı anda konuştu. "Neler oluyor?" diye sorarken biri, diğeri kulağımdaki telefonda ve resmen adımı haykırarak, "orda mısın Laura?" diye soruyordu. Önceliğim tabiki David'ti. Yaratığa bir dakika bekle der gibi işaret parmağımı gösterirken, alakasız bir anda onun ısırdığım işaret parmağı geldi aklıma ve gözlerim eline kaydı, ama göremedim. Yine pantalonunun cebine gizlemişti, sanki çok kıymetli bir şeymiş gibi.
"Burdayım David," derken aslında çoktan ruhum Mathi'nin yanındaydı, burda olan sadece bedenimdi ve yine saçma bir şekilde sakinleşmişken, paniklemeye başladım bir anda David'in korku dolu sesinin sayesinde. "Lanet olsun David! Neden, ne oldu ki?" diye sorduğumda "bilmiyorum, hastanedeyiz
