"Ne düşündüğünü sorabilir miyim bir tanem?"
"Boş ver anne."
Yatağımın sağ tarafı çöktüğünde annemin oraya oturduğunu anlamıştım. Günlerdir benimle iletişim kurmak için çaba harcıyordu. Bense inatla herkesi başımdan savıyordum.
Saçlarımın üstünde uzun zaman sonra hissettiğim elle yüzümü yastığa daha çok bastırdım. Moralim bozuktu. İçimde geçmek bilmeyen bir bunalma hissi mevcuttu.
Acaba menopoza mı giriyordum?
Gerçi o kadınlarda oluyordu. Erkeklerde o şeyin ismi başkaydı diye biliyorum.
"Aras'ım, bir tanem, canımın içi... Neyin var?"
Anneme cevap vermeye üşenip kendimi boğma çabama kaldığım yerden devam ettim. Hayatımda bazı şeylerin çok yanlış gittiğini gösteren rüyalar görmeye başlamıştım. Ben rüyalar inanmazdım... Amma velakin sürekli aynı rüyaları görmeye başlayınca içim daralmış
