17. Bölüm
Asmin
Mahzenin havası içimi ürpertiyordu. Tahta merdivenlerden inerken tahtaların gıcırdayan sesi kulaklarımı tırmaladı. Aşağıya indikçe bilinmezlik, sanki beni yutacakmış gibi hissettirdi. Mirhan’ın arkasından adım adım ilerledim. Ama aslında kaçıp gitmek istiyordum. Bu kadar derin bir yere inmek beni ürkütüyordu. Yüreğim bir kuş misali göğüs kafesimde çırpınıp duruyordu.
Benim ardımdan bir pedalı çekti ve üstümüzdeki kapı bir anda kapandı. “Biz içerdeyken o kapıyı kimse açamaz.”
“Bana ne yapacaksın?” diye sordum sesim titrerken.
Cevap vermeden aşağıya indi. Tüm ışıklar şarteli kaldırınca açıldı.
Zemin soğuktu ve odada duvara monte edilmiş lambaların ışığı loş bir aydınlık sağlıyordu. Buranın bir işkence odası olduğuna inanmak zor değildi. Zincirler, küçük bir masa ve
