DENİZ

42

"sonra..." sahnenin ortasında öylece durmuş, uçuşan uzun eteğimin ucundan tutmuştum.

"Sonra ne mi olmuş?" Aras a iyice yaklaşıp tek elimi eteğimden çektim, yavaşça onun yüzüne koyarken ellerim yine titremişti.

İnsanlar nefeslerini tutmuş gibiydi, ya da benim kalbim öyle hızlıydı ki onların nefeslerini duyamıyordum, bilmiyorum.

Tek elimi onun yanağına yerleştirip gözlerine baktım. Kaşları çatılmıştı, gözlerimin buğusunun oyun sahnesinden ibaret olmadığını anlamıştı. Ama son sahnede bunu sorup hrr şeyi berbat edemezdi tabii. Sadece gözleriyle noldu demekle yetindi.

"O güzel insanlar," dedim aynı sahnede olması gerektiği gibi bitik sesimle. Ölmek üzere olan bir genç kızı canlandırıyordum sonuçta. Nefesim de sesim de bitik olmalıydı.

"O güzel atlara binip..." Başım sahne başladığında