Yemekten sonra tabakları toparlayıp mutfağı birlikte toparladık. Ben kurularken o sudaki son tencereyi yıkıyordu. Sessizdik. Ama o sessizlikte bir şey vardı. Sanki her kelimeyi, her hareketi tartıyorduk. Fazla uzatmadan salona döndük. Aslan koltuğun bir yanına oturdu, ben de öbür ucuna yerleştim. Ayaklarımı altıma topladım ve başımı arkadaki mindere yasladım. Derin bir nefes aldım. Mutfakta geçen o sıcak dakikalardan sonra biraz yorgunluk çökmüştü üzerime.
Aslan da sırtını koltuğa yasladı. Elleri dizlerinde, gözleri tavana çevriliydi. Sonra yüzünü bana döndü.
“Bir kahve yapayım mı?”
Başımı hafifçe yana çevirdim. “Hayır, hiç gerek yok. Daha fazla midem kaldırmaz.”
Gülümseyip başını salladı. “Beğendin mi makarnayı?”
“Beğendim. Gerçekten güzeldi.”
Gözlerim yere takıldı. Aramızda hâlâ bi
