Bir hafta geçmişti. Günler hastanenin duvarları arasında akmıştı. Hakan hâlâ yoğun bakımdaydı. Durumu stabildi ama gözlerini açmamıştı. Feyza Hanım kendine gelmişti, doktorlar birkaç gün daha kalmasını uygun görmüştü. Bu sabah erken uyanmıştım. Evde birkaç parça Aslan’ın eşyasını toparlamıştım. Birkaç gömlek, iki tişört, bir yedek pantolon ve yedek telefonunu koymuştum küçük valize. Onun eksik kalmasına tahammül edemiyordum. En azından yanında alıştığı şeyler olmalıydı.
Taksiye binerken elimde valizi sıkıca tutuyordum. Havanın ayazı yüzümü kesiyordu. Paltomu giymemiştim. Üzerimde sadece ince bir kazak vardı. Bir anda telefonum çaldı. Ekranda Aslan’ın adı yazıyordu. İçimde hafif bir ısınma oldu. Gülümsedim ve telefonu açtım.
“Efendim, Aslan?”
Sesini duyar duymaz içim biraz daha ısındı.
