Tufan’ı hastanede gördüğümde içimdeki bütün öfke sustu. O bembeyaz çarşafların arasında, alnında kanı durdurmak için sarılmış bezle öylece oturuyordu. Gözleri açıktı ama yorgundu.
“Haberin gelir gelmez çıktım yola. Ne oldu Tufan?”
Başını yavaşça bana çevirdi. Gözleri hâlâ donuktu ama dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm vardı.
“Frenler tutmadı. Şans işte. Sadece kafamı çarptım, merak etme.”
“Frenler mi tutmadı?” dedim. Kaşlarımı çattım. “Sen arabanın bakımını her ay yaptırırsın. Bunu biliyorum.”
Tufan, hemşirenin dikiş atmak için başını yana çevirmesini bekledi. Sancının etkisiyle yüzü buruştu. “Olur böyle şeyler Aslan. Boş ver.”
“Boş ver diyorsun ama bu boş vereceğim bir şey değil,” diye daha da yaklaştım yatağa. “Tufan, biri senin arabanla oynamış olabilir mi?”
“Yok. Öyle bir
