Müzik yavaşladı. Salonun ışıkları loşlaştı. Birkaç adım geriye attım, ama Aslan beni tuttu. Elimi kavradı. Belimi sardı. Yüzümdeki nefesi hissettim. Omzuna baktım. Başımı yaslamasam mı diye düşündüm ama direnmedim.
“Başım dönüyor…” dedim.
Dans etmeye başladık. Ayaklarımız müziğin peşinden yavaşça sürüklendi. Kalbim, kıyafetin altındaki tenime değil, Aslan’ın göğsüne daha yakın çarpıyordu sanki. Omzuma koyduğu eli hafifti ama yönlendiriciydi. Başımı kaldırdım. Gözleri bana bakıyordu.
“Hâlâ başın dönüyor mu?” dedi.
Gülümsemeye çalıştım.
“Biraz.”
“O ayakkabılar yüzünden.”
“Hayır...” dedim. “Heyecanlandım sanırım.”
Gözleri küçüldü. Hafifçe güldü ama gülüşü hemen kayboldu. O an bana daha yaklaştı. Nefesini boynumda hissettim. Derin bir nefes aldı. Başını azıcık eğdi. Saç diplerimden baş
